|
|
|
Diaconaal project in Kenia
Ds. Philip van Wijk, die in het verleden werkzaam is geweest in Kenia, heeft nog steeds kontakten met de bevolking van de districtshoofdstad Eldoret en het nabij gelegen dorp Rurigi. Begin dit jaar is deze streek zeer getroffen door etnisch geweld na de laatste verkiezingen in Kenia. Alle 350 huizen en ook de scholen en de kerk van Rurigi zijn verwoest. De bevolking is opgevangen in vluchtelingenkampen. Langzaam zijn de meesten inmiddels - soms gedwongen - teruggekeerd, en moet men een nieuw bestaan trachten op te bouwen.
Ds. van Wijk heeft zich het lot van de bewoners van Rurigi / Eldoret aangetrokken en heeft dit in Barendrecht aangekaart.
Daarop hebben de diaconieën van de Hervormde Gemeente en de Gereformeerde Kerk van Barendrecht eind 2008 een aktie gestart voor Rurigi. Op deze pagina wordt het nieuws over en uit Rurigi vermeld, het meest recente artikel staat bovenaan de pagina, oudere artikelen staan eronder.
|
 |
Een ramp laat je niet los (XI)
Een vervolgbericht van ds. Van Wijk over Rurigi - 05.03.11
Groeten uit Rurigi
Op onze Kenia-reis van 16 januari tot 4 februari hebben we uiteraard ook uitvoerig contact gehad met de bevolking en de mensen van het gezamenlijk diaconale project in Rurigi.
Nadat in het begin van 2008 Rurigi totaal was verwoest en de bevolking gevlucht, hebben we hen in augustus van dat jaar, toen ze weer in hun dorp waren teruggekeerd, geholpen met de benodigdheden om hun land te gaan bewerken. Spades, zaden voor groenten, kunstmest, gewasbescherming, en ook wat voorzieningen om water op te vangen omdat de putten gedeeltelijk dichtgegooid waren. Nu nog, begin 2011 vertellen mensen met groot enthousiasme hoe het hen toen heeft geholpen. Men moest weer aan de gang op het land, en dat was een eerste en grote stimulans om het gewone leven na de traumatische ervaringen toch weer op te pakken. Ook de opbrengst van de groenten was boven alle verwachting, en door velen is het ervaren als een wonder.
In 2009 hebben we geholpen om de hoofdactiviteit op het land weer te kunnen uitoefenen: het verbouwen van maïs, het hoofdvoedsel. Helaas was 2009 voor heel Kenia zeer droog. Dankzij de goede voorzieningen die we ze hadden gegeven was er een oogst. Maar die was slechts de helft van wat in een normaal jaar mag worden verwacht. En daarom besloten we ook in 2010 te helpen met zaad, kunstmest en pesticiden. En 2010 is een zeer goed jaar geworden!!
Mijn vrouw Corrie en ik zouden op zaterdag 22 januari een grote bijeenkomst bijwonen in Rurigi. Helaas werd ik de voorafgaande nacht ziek. Ds. David Muhia, die met ons mee zou gaan, is toch gegaan. Het hele dorp was uitgelopen, maar er was teleurstelling dat wij er niet bij waren. Daarom hebben we anderhalve week later toch nog een bezoek gebracht. En ook toen kwam er opnieuw een hele groep opzetten!! Het was een indrukwekkende bijeenkomst in de prachtig opgeknapte kerk (waarvoor geld was gekomen uit een andere Nederlandse kerkelijke gemeente). De intense dankbaarheid van de mensen was ontroerend. Iedereen in Barendrecht en elders die aan de herleving van Rurigi heeft meegeholpen moeten we hartelijk bedanken. Het is lastig om in woorden uit te drukken wat we aan dankbaarheid bij de mensen hebben gezien. Het leven gaat weer zijn dagelijkse gang, als voor de vreselijke gebeurtenissen begin 2008. De 400 gezinnen kunnen weer leven.
U herinnert zich uit mijn verhalen wel dat men lang in de vluchtelingententen heeft gewoond. Eerst in twee grote groepen bij elkaar. Later werd de tent opgezet op de eigen ‘plot’. Het werd, na bijna drie jaar, steeds dringender dat er goede huizen / hutten zouden komen, want de tenten waren inmiddels stuk gewaaid en versleten. Op veel plekken waar geweld was geweest had de regering al nieuwe huisjes neergezet. Maar Rurigi leek wel vergeten. Vorig jaar tijdens ons bezoek heb ik nog wat navraag gedaan en wat contacten gebruikt om te kijken of de regering ook in Rurigi de beloofde huisjes kwam brengen. En eind vorig jaar was het zover! Toen we deze keer het dorp inreden was het duidelijk: overal stonden nieuwe huisjes. Een houten skelet, waarop ‘mud’ – modder – wordt aangebracht, en een golfplaten dak met goten. Een watertank van 500 liter voor elk huis. Voorwaarde van de regering was geweest dat de arbeidkrachten uit de omliggende ‘vijandige’ stam en uit het dorp zelf zouden komen. Een mengeling van jongelui. En we hebben begrepen dat ze met elkaar uitermate plezierig hebben samengewerkt!
Rurigi ziet er heel anders uit dan halverwege 2008. Het is werkelijk prachtig om dat te zien. De mensen zijn vrolijk en hoopvol. Ze hebben weer een toekomst. De school voor voortgezet onderwijs die in het dorp staat is weer heel goed bevolkt. Ook door jongelui van de rivaliserende stam.
De politieke situatie in Kenia is nog verre van optimaal. Voortdurend zijn er toch weer spanningen. De vraag: hoe gaan de verkiezingen in 2012 verlopen? hangt al weer een beetje in de lucht. Toch heerst er in Rurigi optimisme.
Vaak hoor je dat hulpprojecten na rampen in de derde wereld toch niet het resultaat opleveren dat men er van verwacht. Van het project in Rurigi mogen we dankbaar constateren dat het werkelijk ten goede is gekomen aan de plaatselijke bevolking. En dat het letterlijk en figuurlijk rijke vruchten heeft afgeworpen. Behalve al de gevers aan het project met kleine en grote bedragen, de vrijwilligers in de werkgroep Eldoret en de colleges van diakenen van de gereformeerde kerk en de hervormde gemeente, is het ook goed om de vrijwilligers in Kenia te noemen. Ds. David Muhia en ds. Stephen Wasike hebben zich, bij hun al drukke bestaan, helemaal gegeven om dit project te doen slagen. Dhr. Satish Shah, directeur van een grote wolfabriek in Kenia hield een oog op het project via Lions Club, en stelde zijn vrachtwagens ter beschikking om zaden, kunstmest en andere goederen kosteloos naar het moeilijk te bereiken Rurigi te brengen. En vooral de zes of zeven mensen van het plaatselijk comité hebben zich enorm ingezet. Lastig werk soms. Maar ze hebben werkelijk zonder enige vorm van eigenbelang hun dorpsgenoten gediend. En dat is in Kenia uitzonderlijk, want al gauw komt het eigen gewin om de hoek kijken.
En misschien wel de mooiste vrucht van het project in Rurigi is dit: ds. David Muhia heeft hen aangespoord om van hun mooie opbrengst iets te brengen om de bevolking van Noord-Kenia te helpen. Door aanhoudende droogte heerst daar hongersnood. Wij weten dat het diaconale bewustzijn in de kerken in Kenia niet hoog ontwikkeld is. Juist het besef dat mensen uit een onbekende verte hen hebben geholpen heeft hen gestimuleerd om nu zelf anderen, in een voor hen ook onbekende verte, te helpen. Toen we er waren zagen we ze komen met een zakje maïs: de vrouwen en ook sommige mannen van het dorp. Een aantal grote zakken stond al vol achter in de kerk. Diaconale bewustwording!
Dit stuk werk in Rurigi hebben we kunnen afsluiten. Toch is er nog een saldo. En hoe hoopvol de gezichten ook straalden, er zijn voor de mensen in Rurigi nog veel moeilijkheden te overwinnen. Volgende keer wil ik er iets over schrijven.
Ds. Philip van Wijk |
Een ramp laat je niet los (X)
Een vervolgbericht van ds. Van Wijk over Rurigi - 03.11.10
Deze keer een kort bericht over Rurigi. Had ik een van de vorige keren niet geschreven dat ik wat zorgen had over de vele regens in Kenia? Op sommige plekken valt er veel water. En nu de maïs op het land moet drogen, zou dat voor schade aan de oogst kunnen zorgen. Ik vroeg aan ds. David Muhia hoe dat in Rurigi was. Hij mailde me terug dat we geen zorgen hoeven te hebben over Rurigi. Hij kent geen jaar waarin het gewas op de akkers in Rurigi er zo goed bijgestaan heeft als dit jaar. Het is een wonder, schrijft hij! En hij dankt allen nogmaals die aan dit project hebben bijgedragen. Binnenkort start het binnenhalen van de droge maïskolven. Men oogst die met de hand, en de kolven worden ook met de hand afgepeld.
Ik merk dat de voortdurende berichtgeving de betrokkenheid bij Rurigi goed doet. Mijn vrouw en ik hopen in januari weer naar Kenia te gaan. De werkgroep heeft besloten dat we dan proberen op een goede manier het saldo dat er is te besteden. We houden u op de hoogte, en blijven bidden dat de oogst daadwerkelijk zo mag slagen als de gewassen nu lijken te beloven.
En: dank voor giften! (Bijvoorbeeld die van onze kapper: mijn vrouw en ik beiden geknipt en het geld ervoor naar Rurigi!!)
ds. Philip van Wijk |
|
Een ramp laat je niet los (IX)
Een vervolgbericht van ds. Van Wijk over Rurigi - 02.09.10
Pia van Dalen belde, en vertelde dat besloten was dat de helft van de opbrengst van de kledingbeurs, waarvoor altijd een goed doel wordt aangewezen, dit jaar voor Rurigi bestemd zou worden. Dus togen op zaterdag 18 september Loek van Doorn en Daniëlle Jansen naar Carnisse Haven, en daar werd hen een cheque van maar liefst € 1400 aangeboden!!! Geweldig. Hartelijk dank aan allen die zich hiervoor hebben ingezet. Ik krijg op dit moment heel bemoedigende berichten uit Rurigi, en ik weet hoe intens dankbaar de mensen daar zijn voor de hulp die tot nu toe is geboden.
Bovendien werd bekend dat de diaconale collecte in de Startdienst bijna € 1200 heeft opgebracht. En de helft is ook bestemd voor Rurigi. In totaal dus € 2000,- uit deze twee ‘acties’. Zo gaan we het benodigde bedrag voor dit jaar, € 7000,- halen, daar ben ik zeker van. Was u niet in de gelegenheid bij één van bovengenoemde bijeenkomsten iets te geven / kopen? Een donatie mag altijd: bankrek.nr. 30.5470574 tnv diaconie Herv. Gem. Barendrecht onder vermelding van ‘Rurigi’.
Namens de werkgroep,
Ds. Philip van Wijk 22.09.10
|
 |
|
Reactie vanuit Rurigi op de Startzondag
Naa aanleiding van het telefoongesprek dat ds. Philip van Wijk voerde met Kenia tijdens de viering op de startzondag kwam er een enthousiaste schriftelijke reactie uit Rurigi van ds. David Muhia. Lees wat hij schreef >>  17.09.10
|
Een ramp laat je niet los (VIII)
Een vervolgbericht van ds. Van Wijk over Rurigi - 02.09.10
Aan het begin van dit jaar schreven we dat we willen proberen om dit jaar € 7000,- binnen te halen voor de hulp aan Rurigi. We hebben als extra alleen de actie ‘Eén procent van uw vakantiegeld voor de mensen in de tent’ gevoerd. Daarnaast komen er giften binnen van mensen die de stukjes lezen en zich aangesproken weten, ontvang ik onderweg in het pastoraat regelmatig een gift. En ik kreeg een hartverwarmend telefoontje: de helft van de opbrengst van de kinderkledingbeurs op 18 september in Carnisse Haven gaat naar Rurigi! Geweldig! Er is een collecte geweest in de diensten op 29 augustus, en de collecte van de startdienst gaat ook voor de helft naar het project. Al met al goede hoop dat we het doel halen. Volgende keer zal ik de exacte stand doorgeven.
Ds. David Muhia sprak ik per telefoon, half augustus. Hij vertelde dat de maïs er in Rurigi goed voor staat. En daarmee groeit de hoop op een goede oogst. Dat zal van enorme betekenis zijn voor Rurigi.
Hij vertelde ook over een jonge moeder van twee heel kleine kinderen uit Rurigi, die spoorloos is verdwenen. Persoonlijk ken ik haar. In één van de vorige gemeenten waar ik stond collecteerden we op catechisaties en kringen om haar opleiding te bekostigen. Zo’n bericht is voor een betrekkelijk kleine gemeenschap, waarin iedereen elkaar kent heel ingrijpend. |
Een ramp laat je niet los (VII)
Een vervolgbericht van ds. Van Wijk over Rurigi - 04.08.10
Op 4 augustus, de dag waarop dit bericht wordt geschreven, is er in Kenia een belangrijk referendum over een nieuwe grondwet. Even hield ik de adem in. Ik las in de Keniaanse kranten dat er veel politie werd gestuurd naar de plekken waar in 2007/2008 het geweld had plaatsgevonden na de verkiezingen. Opnieuw spanningen tussen etnische groepen dus? Straks weer geweld in Rurigi? Ik belde daarom de dag voor het referendum met onze ds. David Muhia. Hij verzekerde me dat er niet echt etnische spanningen zijn.
Hij vertelde over een jonge moeder van twee kleine kinderen die spoorloos is. Ik kende haar goed. In het verleden heb ik met catechesegroepen geld ingezameld voor haar studie. En toen we vorig jaar in Rurigi waren hebben we met haar gesproken. Haar huwelijk was, zo zei David, niet zo goed. Drama’s in kleine kring, maar die zeker in een geteisterde gemeenschap als Rurigi hard aankomen.
Naast het project in Rurigi is deze maanden nog een ander project in uitvoering in Kenia. Dit keer met geld dat uit een grote schenking aan de Hervormde diaconie beschikbaar is gekomen. Ik zal er de volgende keer wat over publiceren, want het is een heel interessant project.
Met een hartelijke groet, namens de werkgroep,
Ds. Philip van Wijk |
|
Een ramp laat je niet los (VI)
Een vervolgbericht van ds. Van Wijk over Rurigi - 14.07.10
In de eerste helft van juni is door ds. David Muhia, ds. Stephen Wasike en met behulp van vrachtwagens van Satish Shah, de eigenaar van de wolfabriek in Eldoret, een lading kunstmest afgeleverd in Rurigi. Waarschijnlijk de laatste keer op deze manier. Het betreft een tweede ronde van bemesting voor de maïs, zoals ik al eerder schreef. Omdat de Keniaanse shilling gekoppeld is aan de Amerikaanse dollar, en de euro veel minder waard was geworden t.o.v. die dollar, en ook omdat de prijs van kunstmest door een grote vraag weer was gestegen, hebben we niet helemaal de hoeveelheid kunnen aanleveren die we ons hadden voorgenomen. Niettemin is het een goede bijdrage aan een goede oogst. In tegenstelling tot vorig jaar, toen het heel lang heel droog was geweest, is nu de regen overvloedig en de maïs staat er zeer goed bij.
Satish Shah schreef me dat de bevolking uitermate dankbaar en enthousiast was voor de hulp.
Eigenlijk is nu het grote wachten op de oogst! Vanaf eind oktober, wanneer er wat verse maïs wordt geoogst die men op de kolf roostert, en vanaf eind november als de echte droge maïs wordt geoogst, zal duidelijk worden hoeveel alles heeft opgebracht.
Helaas werd de camera van ds. David Muhia gestolen. Anders hadden we een paar kiekjes kunnen toevoegen.
Nog steeds leeft het overgrote deel van de bevolking in een tent. Laten we hopen dat ze de middelen vinden om een huisje te bouwen. Wat moet je je daarbij voorstellen? Een frame van boomstammen, waarop takken gespijkerd worden, en dat wordt dan weer met kleiachtige modder gevuld en aangestreken. Een paar dakspanten en een aantal golfplaten. De vloer aangestreken met koemest (dat wordt best een harde onderlaag!) Een paar kozijnen, een deur en een paar open ramen, afsluitbaar met blinden. Kosten? Ongeveer € 200 euro aan materiaal.
Onze actie: “1% van uw vakantiegeld voor de mensen in de tent” bracht tot begin juli ongeveer € 2000 op. Alle gevers hartelijk dank.
De vakantie is er vast niet minder om geweest. En wie in alle drukte vergat een donatie te doen, en nog eens nadenkt over wat er in de vakantie allemaal uitgegeven kon worden, kan dat verzuim natuurlijk altijd goedmaken.
Bankrekeningnummer 305470574 t.n.v. Diaconie Herv. Gem. onder vermelding van ‘Rurigi’.
Een hartelijke groet namens de werkgroep,
Ds. Philip van Wijk
|
|
Een ramp laat je niet los (V)
Een vervolgbericht van ds. Van Wijk over Rurigi
|
|
1 % voor de mensen in de tent
een nieuwe actie voor Rurigi
Nog steeds wonen inwoners van het Keniaanse Rurigi in een tent.
Die hebben ze meegenomen uit het vluchtelingenkamp toen ze in 2008 terugkeerden naar het dorp.
De tenten zijn inmiddels versleten. En soms is het koud en nat in Rurigi.
Om voor 400 gezinnen een huisje te bouwen is misschien een te grote opgave.
Maar wij kunnen hen wel helpen om hun bestaan weer verder op te bouwen.
Ook dit jaar helpen we ze met kunstmest en maïszaad.
In maart zijn die weer met behulp van het geld uit Barendrecht aangeschaft en in het dorp afgeleverd. Kosten: €14.500
Begin juni helpen we hen met een tweede ronde van bemesting. Kosten: € 5.500
Zo kunnen ze aan het eind van het jaar een goede oogst verwachten.
En met de opbrengsten kunnen ze hun basisbehoeften aanschaffen.
En misschien wat materiaal om een huisje te bouwen……
Help de diaconieën van de Gereformeerde kerk en de Hervormde gemeente
om de benodigde gelden bijeen te brengen!!
Doe mee met de actie:
1 % van uw vakantiegeld voor de mensen in de tent
Eind mei ontvangen velen van ons hun vakantiegeld. En velen zijn in de gelegenheid om dat aan vakantie te besteden.
Met de tent er op uit. Of de caravan. Of in een leuk huisje of hotel.
Help de mensen uit Rurigi die noodgedwongen in een tent moeten wonen.
Natuurlijk mag het meer zijn. Of minder.
Maar maak uw bijdrage over op rekeningnummer 3054 70 574
t.n.v. Diaconie Herv. Gemeente onder vermelding van: Actie Rurigi
Op onderstaande foto staat ds. David Muhia, in gesprek met de evangelist in Rurigi.
De tenten staan hier nog bij elkaar. Later zijn de meesten vertrokken naar hun akkers.
|
|
|
|
P.S.: Van de diaconie van Sintjohannesga / Delfstrahuizen, de eerste gemeente van ds. Van Wijk,
ontvingen we een prachtige gift van € 5000,-!
|
|
|
|
|
|
|
Na de regen wordt de weg
een modderpad
|
Ds. Philip van Wijk op bezoek in
het tentenkamp . . .
|
waar wordt gekookt en . . .
|
waar wordt gewerkt!
|
Een ramp laat je niet los (IV)
Een vervolgbericht van ds. Van Wijk over Rurigi - 24.03.10
Het zijn belangrijke weken in Rurigi
De regen kwam heel vroeg dit jaar. En daarom hebben we haast gemaakt om de beloofde hulp te sturen: voor bijna 400 gezinnen een zak maïszaad en een zak kunstmest. Als u dit bericht leest is het gearriveerd in het dorp. De kunstmest is duur. Weer duurder dit jaar. Maar de maïs kan niet zonder. Men heeft geen veestapel meer. Natuurlijke mest of compost is er niet. Het is best een lastig probleem. Overigens niet alleen voor Rurigi, maar voor velen in Kenia.
Onze hulp betreft echt de basisactiviteit en de basisbron van voedsel en inkomsten voor bijna alle inwoners van het dorp. Veranderingen in de akkerbouw kan men pas maken als men wat meer armslag krijgt, maar zoals we al uitgelegd hebben: in 2009 is er door extreme droogte niet die armslag gekomen waarop we hadden gehoopt. En omdat we aan het motto blijven denken: “Een ramp laat je niet los”, dragen we graag bij aan de poging om dit jaar wel een stap verder te maken. Mensen in Rurigi leven aan de grens van het bestaansminimum en hebben een traumatische ervaring achter de rug. We zijn dankbaar dat we hen kunnen helpen.
Helpt u mee om het bedrag dat door de diaconie is overgemaakt aan te zuiveren? Als u dat doet, dan kunnen we komende zomer de benodigde tweede ronde kunstmest ook realiseren. U hulp is dringend nodig en wordt onder zeer grote dank gebruikt!
Bankrekeningnummer: 3054.70.574 t.n.v. Diaconie Hervormde gemeente Barendrecht, o.v.v. ‘Rurigi’.
En voor de duidelijkheid: ook al wordt het Hervormde nummer gebruikt, het gaat om een gezamenlijk project van de Gereformeerde en Hervormde diaconie!! |
 |
 |
| De Kerk van Rurigi, bijna verwoest . . . |
Nu bron van nieuw zaad en nieuwe hoop! |
Een ramp laat je niet los (III)
Een vervolgbericht van ds. Van Wijk over Rurigi - 11.03.10
Een project als dat van Rurigi heeft qua organisatie een wat smalle basis. We hebben geen groot opgetuigde organisatie. Dat heeft als voordeel dat er weinig overheadkosten zijn. Toch moet je proberen om alles zo goed mogelijk te stroomlijnen, en zorgen voor verantwoorde doorsluizing en besteding van de ingezamelde gelden.
Ik wil dankbaar melding maken van het feit dat we in Kenia gebruik mogen maken van de faciliteiten van de Eldoret Lions Club, een rotaryclub die zich ook inzet om charitatieve doelstellingen te verwezenlijken.
In 2008 kwam ik in contact met de heer Satish Shah, directeur van een grote wol- en textielfabriek in Eldoret. Ik was op zoek naar dekens voor de vluchtelingen van Rurigi. Hij heeft me toen voor een zeer schappelijke prijs 100 dekens geleverd, van een kwaliteit die door de UNHCR was gecertificeerd.
Het eerste gesprek was direct een warme persoonlijke ontmoeting. Hij was onder de indruk van de bereidwilligheid van mensen in Barendrecht om te helpen. En hij nodigde uit om nader te kennis te maken.
Dat hebben we gedaan in onze vakantie begin 2009. Het werd het begin van een goede vriendschap. Als (weinig praktiserend) hindoe, met wortels in India, gaf hij blijk van grote waardering en groot respect voor de manier waarop we vanuit het christelijk geloof uitdrukking wilden geven aan onze verantwoordelijkheid, en telkens als we corresponderen verwijst hij naar ‘The Almighty’. Daarmee zijn verbondenheid uitdrukkend.
Hij is lid van de Lions Club in Eldoret. En om zeker te zijn van een goede bewaking van de gelden heeft hij aangeboden om de overboekingen via deze club te laten verlopen. Het is een zeer betrouwbare manier gebleken.
Zelf heeft hij een aantal keren vrachtwagens van de fabriek kosteloos ter beschikking gesteld om het zaaigoed en de kunstmest te vervoeren naar het soms moeilijk bereikbare Rurigi.
Toen ik hem in april vorig jaar vroeg om me 25 kinderdekentjes te leveren (er was een geboortegolf in Rurigi, als teken van hoop na aanvang van de Barendrechtse hulp!) stelde hij ook die gratis ter beschikking.
Ik ervaar het als waardevol om iemand te hebben ontmoet uit een totaal andere cultuur met wie je zomaar verbonden raakt!
Geef uw bijdrage op bankrekeningnr 3054.70.574 tnv. Diaconie Herv. Gemeente Barendrecht, o.v.v. “Kenia”. |
Een ramp laat je niet los (II)
Een vervolgbericht van ds. Van Wijk over Rurigi - 25.02.10
Een reis vol, soms bizarre, tegenstellingen. Dat was onze reis naar Kenia vanaf 2de Kerstdag tot 15 januari. Alleen al de klimatologische omstandigheden. We gingen om de zon te zien. Want januari is de warmste maand in Kenia. Maar we kregen regen. En overal waar we kwamen werden we dankbaar binnengehaald vanwege die regen: “Jullie brengen de zegen van God mee”. Waarom? Heel 2009 is buitengewoon droog geweest. De gevolgen van klimaatveranderingen zijn voor Kenia duidelijk merkbaar. Op één plaats waar we kwamen was het de dag er voor gaan regenen nadat daar letterlijk een jaar lang geen drop was gevallen.
Ook onze hulp aan Rurigi heeft te lijden gekregen van die droogte. Ik heb dat al eerder geschreven. Slechts de helft van de oogst die men in een normaal jaar mag verwachten heeft men binnen kunnen halen. Daarbij wel nog gunstig afstekend bij omliggende plaatsen.
De volstrekt ongebruikelijke regen in januari brengt ook de verwarring. Moet het plantseizoen veranderen? Dat is een vraag van veel meer gewicht dan je op het eerste gehoor vermoedt. Want planten is ook investeren. En je kunt het je niet permitteren om dat op het verkeerde moment te doen.
Bizar was de tegenstelling die we meemaakten op de dag dat het lokale comité uit Rurigi ons bezocht op het resort waar wij ons verblijf hadden. We hadden de cottage om te verblijven toegewezen gekregen waar enkele weken eerder de rijkste man ter wereld had geslapen, Bill Gates van Microsoft. Hij had er één nacht doorgebracht, maar voor die nacht een eigen bed en meubels uit Amerika laten invliegen, om die vervolgens er ook weer achter te laten. Nadat we op een ander deel van het resort hadden vergaderd wilden de leden van het comité graag een wandeling over het terrein maken. We kwamen ook bij ons huisje. En toen hen duidelijk werd dat Bill Gates daar had geslapen, moesten ze op het bed zittend op de foto. Mensen die in hun dorp nog in een vluchtelingentent slapen. Geen geld hebben voor wat materialen om een klein huisje van modder op te trekken…
Hoe kun je zulke bizarre verschillen in de wereld, waar je zelf deel van uitmaakt en midden tussen in zit, een plek geven in je denken en geloven?
Op onze bezoeken in Kenia voelen we het ook aan den lijve. We rijden in een gehuurde 4x4, we verblijven op een mooie plek. We spenderen geld aan onze vakantie, waar heel wat gezinnen een huisje van zouden kunnen bouwen. Of hun kinderen naar school sturen. . . . Bezoeken aan Kenia, mooi, maar ook wel moeilijk, dat is onze ervaring.
In elk geval mogen we niet de andere kant op kijken. Een project als dat van Rurigi geeft ons met elkaar ook hier in Barendrecht een diepgaande verantwoordelijkheid. We zijn blij dat de diaconieën van de Gereformeerde Kerk en de Hervormde Gemeente zich deze verantwoordelijkheid mee aangetrokken hebben en we met elkaar Rurigi kunnen helpen. 25.02.10 |
Een ramp laat je niet los (I)
Een bericht van ds. Van Wijk over Rurigi - 11.02.2010
Ik had beloofd regelmatig wat te schrijven over ons project in Kenia. Deze keer iets over de dankbaarheid die in Rurigi heerst over de hulp uit Barendrecht.
Toen we op oudejaarsdag Rurigi bezochten, was de locale commissie die ons helpt present. En ook waren er heel wat andere mensen uit het dorp gekomen om de blanke ‘ delegatie’ te ontmoeten. (We waren met zijn vieren: mijn vrouw, onze dochter en schoonzoon en ikzelf). We zaten in de Reformed Church, die nog steeds niet is hersteld van de zware schade, opgelopen eind 2007. Ik vergat eerst mijn pet op te zetten, en de tropenzon scheen een poosje onbarmhartig op mijn blote kruin, met als gevolg dat ik later op de dag de gevolgen van een kleine zonnesteek ondervond: de jaarwisseling heb ik doodmoe en brakend in bed doorgemaakt.
Maar wat we in de samenkomst hoorden was hartverwarmend. Allereerst de enorme waardering van de locale bevolking voor de mensen uit het dorp die als commissie onze hulp coördineren en verdelen. De commissie geniet alle vertrouwen van de mensen. De hulp wordt zeer goed verdeeld. Dat mag onderstreept worden omdat heel vaak het eigenbelang van zulke mensen een rol kan spelen. We hebben in 2008 een groepje gekozen uit de verschillende kerken in het dorp. En de belangenloosheid waarmee men zich inzet wordt door de bevolking opgemerkt en gewaardeerd.
En vervolgens hebben bijna alle aanwezigen geprobeerd onder woorden te brengen hoe dankbaar men is voor de hulp uit Barendrecht. Al begin vorig jaar werd duidelijk dat de hulp in de vorm van zaaizaad en kunstmest de mensen had gestimuleerd om na de enorme ramp weer aan het werk te gaan op hun akkers. En men vertelde nu ook dat wat men tot nu toe had bereikt voornamelijk dank zij onze hulp was. Ik heb geen woorden om de dankbaarheid die men uitstraalde uit te drukken. Er is ook hulp van anderen geweest, maar het meest structureel in hoopgevend is die uit Barendrecht geweest.
Een kleine illustratie daarvan kregen we te horen en te zien toen we het dorp in reden. Opeens hoorden we mijn naam roepen: “ Philip” . . . door kinderen die we niet kenden. Ds. David Muhia, zeer gewaardeerd en bekend in het dorp (hij stond er tien jaar) zei: “ Ik word jaloers, want ze roepen nu niet meer mijn naam, maar de jouwe”. In het gesprek met de mensen heb ik (opnieuw) duidelijk gemaakt dat niet ik in eigen persoon, maar de kerken in Barendrecht de gulle gevers zijn. En we konden dat onderstrepen door de fotoboeken met de handtekeningen van u als gemeenteleden, vlak voor ons vertrek uit Nederland rond de kerkdiensten verzameld, te overhandigen. Ik heb hen plechtig beloofd om hun dankbaarheid aan u allen over te brengen.
We hebben een thema gekozen voor de hulp die we ook dit jaar blijven bieden. Het is vorig jaar uitzonderlijk droog geweest in heel Kenia. En de oogst heeft er zwaar onder geleden. Daarom doen we het dit jaar nog een keer! Met als thema: EEN RAMP LAAT JE NIET LOS. Misschien herinnert u zich dat thema. Vorig jaar in de veertigdagentijd was dat het thema van Kerk in Actie. Als ergens een ramp is geweest, komt er snel hulp op gang. Maar al spoedig vertrekt de ‘ hulpkaravaan’ naar de volgende ramp. En toch moet vaak de meeste hulp geboden worden in een langere tijd van heropbouw. Een ramp laat je niet los.
Ons streefbedrag voor dit jaar: ZEVENDUIZEND EURO. Afgelopen twee weken ontving ik twee giften onderweg: 20 euro en 50 euro. De stand per 11..02 is: € 820,--. Stort uw bijdrage op bankrekening 3054.70.574 ten name van Diaconie Herv. Gem. Barendrecht, onder vermelding van ‘Rurigi’.
We houden via deze webpagina op de hoogte van de inkomsten! 11.02.10 |
'Ga met God en groet Rurigi van ons allen'
Met deze woorden werden Corrie en Philip van Wijk na afloop van de eredienst op de Kerstmorgen, toegesproken door Adrie Both, voorzitter van de Kerkenraad van de Dorpskerkgemeente. Het echtpaar gaat op vakantie. Echter niet zo maar op vakantie, want ze gaan weer terug naar Kenia en bezoeken daar onder andere Rurigi. Dit dorp waar ds. van Wijk destijds werkzaam is geweest, is tijdens de onlusten in Kenia twee jaar geleden volledig platgebrand. In de afgelopen jaren hebben de Hervormde Gemeente en de Gerformeerde Kerk actie gevoerd voor de bevolking van dit zwaar getroffen dorp. Ter inspriratie en ontspanning kregen Philip en Corrie 'leesvoer voor onderweg'. Het echtpaar heeft ook een prachtig fotoboek van onze Barendrechtse kerken meegekregen. Alle foto's zijn voorzien van de groet: 'Salama na baraka kwa mwaka mpia' Wachristi wa kanisa la Reformed, Barendrecht, Holland. Of wel: 'Vrede en zegen voor het nieuwe jaar'. In het fotoboek hebben Barendrechtse gemeenteleden ook persoonlijke groeten vanuit Barendrecht aan Rurigi geschreven. 27.12.09 |
 |
Foto's gemaakt tijdens het bezoek van ds. van Wijk aan Rurigi in 2008
 |
 |
 |
 |
| Tijdelijk ondergebracht in tenten |
Letterlijk zwart geschroeide aarde |
Nieuw zaad geeft nieuwe hoop! |
Geef deze jeugd een toekomst !! |
|
Enige achtergrondinformatie
Omdat niet iedereen kennis heeft van de omgeving waarin dit diaconale project is gelegen, wordt onderstaand enige achtergrondinformatie gegeven.
Kenya
De republiek Kenya is gelegen in Oost-Afrika. Het land grenst in het noorden aan Ethiopië, in het oosten aan Somalië, in het zuidoosten aan de Indische Oceaan, in het zuiden aan Tanzania, in het zuidwesten aan het Victoriameer, in het westen aan Uganda en in het noordwesten aan Soedan. Het land werd in 1993 onafhankelijk. Het inwoneraantal bedraagt ruim 39 miljoen inwoners. Het land kent een grote ethnische diversiteit. Omvangrijke stammen, met name in het westen van Kenia zijn de Kikuyu's, de Kalenjin. De bevolking is voor 45% protestants, 33% is rooms-katholiek, 10% moslim en 12% heeft een inheemse religie. Na de verkiezingen van 2007 ontstonden er grote etnische onlusten, waarbij 1500 doden vielen en 600.000 Kewnianen ontheemd raakten.
Eldoret
De provinciestad Eldoret is het bestuurscentrum van het district Uasin Gishu, gelegen in de provincie Bonde la Ufa (de zogenaamde Grote Rift Vallei). De stad telt bij benadering 230.000 inwoners en is gelegen op een hoogte van 2100 meter, de directe omgeving loopt zelfs op tot ruim 2700 meter. Eldoret heeft een universiteit, een internationaal vliegveld en een academisch ziekenhuis. Eldoret is omringd door veel agrarisch gebied en telt om deze reden ook veel boeren. Door de grote hoogte is Eldoret een ideale trainingsplek voor veel middellange- en langeafstandsatleten. Hierdoor komen er ook veel legendarische Keniaanse lopers vandaan.
Op papier lijkt het een welvarende, jonge stad, maar de dagelijkse werkelijkheid voor de plattelanders die met hoop op een betere toekomst naar de stad trekken is anders. Armoede en besmettelijke ziektes zijn hun deel, terwijl in het gebied rond Eldoret telkens weer rassen-onlusten de kop opsteken. Kikuyu’s en Luo’s bestrijden elkaar, vaak op leven en dood.
Door de ziekten (aids) en de rassen-onlusten zijn de honderden zwerfkinderen in Eldoret een vrijwel onbeheersbaar probleem. Ze moeten al stelend en bedelend in hun dagelijkse onderhoud voorzien; de Keniaanse overheid heeft er geen sociaal vangnet voor en de politie is het enige middel om het zwerfvolk hardhandig te onderdrukken.
Rurigi
Rurigi ligt als enige dorp met inwoners van de Kikuyustam midden in een gebied waarin de Kalenjin stam overheerst. Het dorp is in januari 2008 van alle kanten tegelijk belaagd en met de grond gelijk gemaakt.
Nadere informatie volgt.
[bron:wikipedia]
Voor wie meer wil weten over de situatie in Eldoret en omgeving, kijk ook eens op:
>> http://eldoret-kenia.hyves.nl/
>> www.icco.nl/delivery/main/nl/doc.phtml?p=vluchtelingen-in-kenia
|
|